Fly by white

Ciśnienie atmosferyczne spada stopniowo wraz ze wzrostem wysokości. Ponieważ zawartość tlenu w powietrzu pozostaje na stałym poziomie 21%, jego ciśnienie parcjalne obniża się wraz ze spadkiem ciśnienia atmosferycznego. Na wysokości 6000 m ciśnienie atmosferyczne wynosi ok. 350 mm Hg, ciśnienie parcjalne tlenu ok. 75 mm Hg, a hemoglobina w krwi tętniczej jest w ok. 70% wysycona tlenem. Na wysokości 10 000 m ciśnienie atmosferyczne wynosi ok. 225 mm Hg, ciśnienie parcjalne tlenu 50 mm Hg, a wysycenie krwi tętniczej hemoglobiną wynosi tylko 20%. Zaopatrywanie organizmu w tlen na dużych wysokościach staje się dużym problemem. Kiedy człowiek wznosi się na znaczną wysokość, organizm przystosowuje się do panujących warunków po pewnym czasie, produkując większą ilość erytrocytów. U osoby oddychającej czystym tlenem na wysokości 10 000 m, tlen miałby ciśnienie parcjalne 225 mm Hg, a hemoglobina byłaby nim prawie w pełni wysycona. Jednak powyżej 13 000 m, ciśnienie atmosferyczne jest tak niskie, że nawet oddychanie czystym tlenem nie pozwoli na całkowite wysycenie nim hemoglobiny. Człowiek traci świadomość, gdy wysycenie krwi tętniczej hemoglobiną spada do poziomu 40-50%. Zdarza się to na wysokości ok. 7000 m, gdy człowiek oddycha powietrzem atmosferycznym lub na wysokości ok. 14 500 m, gdy oddycha czystym tlenem. Wszystkie samoloty latające na dużych wysokościach są wyposażone w szczelne kabiny ciśnieniowe, w których panuje ciśnienie odpowiadające ciśnieniu atmosferycznemu na wysokości ok. 2000 m. Płytkie oddychanie, które występuje przy wielu schorzeniach oddechowych, powoduje stany niedotlenienia spowodowane niedoborem tlenu.